دیابت
سلامت

مصرف سولفونیل اوره و انسولین بازال منجر به افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی می‌شود

مصرف سولفونیل اوره و انسولین بازال منجر به افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی می‌شود

خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی با مصرف سولفونیل اوره و انسولین بازال

نتایج تحقیق جدید در ایالات‌متحده آمریکا نشان می‌دهد که استفاده از انسولین بازال یا سولفونیل اوره به‌عنوان خط دوم درمان در بزرگ‌سالان مبتلا به دیابت نوع ۲ با افزایش خطر ابتلا به بیماری قلبی عروقی همراه است، در حالی که استفاده از کلاسهای جدیدتر داروهای کاهش قند خون، با این خطر همراه نیست.

متیو جی. اوبرین، (پزشک عمومی داخلی و پیری شناس گروه پزشکی دانشگاه Northwestern Feinberg و دانشکده پزشکی شیکاگو، ایلینوی) و همکارانش؛ یافته‌های مطالعاتی حاصل از تجزیه و تحلیل گذشته‌نگر در زمینهی داده‌های سیاست ملی را به‌صورت آنلاین در JAMA Network Open منتشر کرده‌اند.

تجزیه و تحلیل داده‌های حاصل از ۱۳۲،۰۰۰ بیمار نشان می‌دهد که درمان‌های رایج دیابت نوع ۲ می‌تواند منجر به افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی به میزان بالایی شود.

تحقیقات [۱] نشان می‌دهد که سولفونیل اوره و انسولین بازال منجر به افزایش خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی در مقایسه با داروهای جدیدتر برای دیابت نوع ۲ (T2DM) می‌شوند.

یک مطالعه در JAMA Network Open (21 دسامبر ۲۰۱۸) با استفاده از اطلاعات بیمه ایالات‌متحده؛ برای مقایسه رویدادهای قلبی و عروقی در ۱۳۲،۷۳۷ بزرگ‌سال که از خط دوم درمان ضد دیابتی با متفورمین یا بدون آن استفاده کرده بودند، انجام شد.

درمجموع، در بین ۱۶۹،۳۸۴ فرد از مطالعه پیگیری، ۳،۴۸۰ رویداد قلب و عروقی وجود داشت. پس از تنظیم عوامل مداخله‌گر، خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی عروقی بین مهارکننده‌های دی پپتیدیل پپتیداز ۴ (DPP-4)، آگونیستهای گیرنده پپتیدی ۱ گلوکاگون، بازدارنده‌های سدیم گلوکوز کتروزانتین ۲ و تیازولیدیدینها مشابه بود.

با این حال، خط دوم انسولین بازال با افزایش بیش از دو برابر حوادث قلبی عروقی مرتبط بود و سولفونیل اوره با افزایش ۳۶ درصدی خطر در مقایسه با مهارکننده‌های DPP-4 همراه بود.

محققان اذعان کردند که یافته‌های آن‌ها موجب نگرانی درزمینه‌ی استفاده از این کلاس‌های دارویی قدیمی شده است که می‌توانند منجر به صدمات قلبی و عروقی در T2DM شوند.

نویسنده این مقاله، متیو اوبرین، از دانشگاهNorthwestern، ایلینوی، گفت: “این نتیجه باید تولیدکنندگان را وادار کند تا اثرات قلبی عروقی این داروها در اوایل روند درمان دیابت فکر کنند و الگوهای تجویزی را تغییر دهند تا داروهای جدیدتر که خصوصیات قلبی عروقی مطلوب‌تری دارند، تولید کنند.”

با توجه به یافته‌های اخیر که در JAMA Network Open منتشر شده است، بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ که سولفونیل اوره یا انسولین بازال را به‌عنوان خط دوم درمان دارویی ضد دیابتی مصرف می‌کردند، در معرض خطر بیشتری برای موارد خاص بیماری‌های قلبی عروقی قرار دارند.

“متیو اوبرین گفت: ” در مورد انتخاب داروهای ضد دیابت بعدی در بین بیمارانی که کنترل گلیسمی مناسبی را با متفورمین به دست نمی‌آورند، یا آن را تحمل نمی‌کنند، اجماع وجود ندارد”.

وی افزود: “مقایسه نتایج قلب و عروق داروهای ضد دیابت خط دوم درمان در طول این انتقال اولیه در درمان دارویی دیابت می‌تواند به بهبود تصمیمات درمانی پس از متفورمین یا جایگزینی آن کمک کند.”

محققان بررسی وقوع سکته مغزی، بیماری ایسکمیک قلبی، بیماری قلبی محیطی یا نارسایی قلبی را در ۱۳۲،۷۳۷ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۲ که از آنتاگونیستهای گیرنده GLP-1، مهارکننده‌های DPP-4، تازولیدیدینها، مهارکننده‌های SGLT2، سولفونیل اوره و انسولین بازال به‌عنوان یک خط دوم درمان استفاده می‌کردند، بررسی کردند. اکثر بیماران ۴۵ تا ۶۴ سال، مرد و سفیدپوست بودند.

اوبرین و همکارانش دریافتند که ۳،۴۸۰ رویداد قلبی و عروقی در بین ۱۶۹،۳۸۴ نفر پس از پیگیری رخ داده است. خطر مقایسه‌ای برای یک رویداد قلبی عروقی پس از دریافت انسولین بازال (HR = 2.03; 95% CI, 1.81-2.27) و یا سولفونیل اوره (HR = 1.36; 95% CI, 1.23-1.49) در مقایسه با مهارکننده DPP-4 بالاتر بود.

اوبرین و همکارانش اعلام کردند: “به طور خلاصه، این یافته‌ها موجب نگرانی در مورد ایمنی قلبی عروقی سولفونیل اوره و انسولین بازال نسبت به داروهای ضد دیابتی جدیدتر می‌شود و نشان می‌دهد که نتایج کوتاه‌مدت قلب و عروقی از کلاس‌های جدیدتر داروهای ضد دیابتی می‌تواند در خط دوم درمان بیماران مشابه باشد.”

جانل میلر افزود: “اگرچه یافته‌های ما با توجه به طراحی مشاهده شده در این مطالعه باید با احتیاط تفسیر شود، اما این یافته‌ها در تحلیل چندین حساسیت دقیق هستند و توسط شواهد مکانیکی و بالینی قبلی پشتیبانی می‌شوند. پژوهش‌های آینده باید روی کلاس‌های دارویی ضد دیابتی درزمینه‌ی اثربخشی گلیکوزمی و نقاط انتهایی متابولیک مورد مقایسه قرار گیرد.

منابع:

www.pharmaceutical-journal.com

www.medscape.com

www.healio.com

چیلانه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *