اختلال شنوایی
بیماری ها, سلامت

اختلال شنوایی و خطر بیشتر کاهش شناختی با پیری

مطالعه نشان می‌دهد که آموزش عالی می‌تواند بر اثرات مضر اختلال شنوایی و ضعف شنوایی تأثیر بگذارد

اختلال شنوایی یک نتیجه‌ی رایج با پیری و افزایش سن است. تقریباً سه چهارم بزرگ‌سالان آمریکایی در سنین ۷۰ سال، از کاهش شنوایی رنج می‌برند. یکی از سؤالات مطرح درزمینهٔ کاهش شنوایی این است که اختلال شنوایی تا چه میزان با کاهش شناختی ناشی از پیری مرتبط است.

در یک مطالعهی جدید، محققان دانشکده پزشکی سان دیگو کالیفرنیا گزارش کردند که اختلالات شنوایی با کاهش شناختی ناشی از پیری مرتبط است، هرچند تأثیر کاهش شنوایی خفیف را می‌توان با آموزش عالی کاهش داد. یافته‌های این مطالعه در شماره ۱۲ مجله پیری‌شناسی: A Medical Sciences در فوریه ۲۰۱۹ منتشر شده است.

گروهی از دانشمندان به رهبری Linda K. McEvoy، استاد بخش‌های رادیولوژی و خانواده پزشکی و بهداشت عمومی، مطالعه‌ی طولی روی ۱،۱۶۴ شرکت‌کننده (میانگین سنی ۷۳٫۵ سال، ۶۴ درصد زن) در رانچو برناردو به مدت ۲۴ سال انجام دادند. همگی در سال‌های ۱۹۹۲-۱۹۹۶ برای ارزیابی شدت شنوایی و عملکرد شناختی مورد ارزیابی قرار گرفتند و تا پنج مورد بعد از ارزیابی شناختی در فاصله زمانی تقریباً چهارساله قرار داشتند. هیچ‌کدام از سمعک استفاده نکردند.

محققان دریافتند که تقریباً نیمی از افراد مبتلا به اختلال شنوایی خفیف بودند، ۸/۱۶ درصد از اختلال خفیف تا شدید شنوایی رنج می‌برند. افرادی که دارای اختلال شنوایی شدیدتر بودند، عملکرد بدتری را در ویزیت اولیه از دو مورد از آزمون‌های شناخته شده نشان دادند. این دو آزمون عبارت است از آزمون کوتاه وضعیت ذهنی (MMSE) و تست پیگیری (Trail-Making Test)، قسمت B. اختلال شنوایی با کاهش بیشتر عملکرد در این آزمایش‌ها در طول زمان، هر برای افرادی که متبلا به اختلال شنوایی خفیف بودند و هم افراد دارای اختلالات شنوایی شدید همراه بود.

با این وجود، ارتباط اختلال شنوایی خفیف با میزان کاهش شناختی از طریق آموزش تغییر یافت. اختلال شنوایی خفیف با کاهش شناختی شدید در میان شرکت‌کنندگان در مطالعه بدون تحصیلات دانشگاهی همراه بود، اما در میان آن‌هایی که تحصیلات عالی داشتند، این کاهش شناختی مشاهده نشد. اختلال شنوایی متوسط و شدید با کاهش شدید MMSE بدون در نظر گرفتن سطح آموزش ارتباط داشت.

مک اووی گفت: “ما معتقدیم که آموزش عالی می‌تواند ذخایر شناختی کافی را برای مقابله با اثرات کاهش شنوایی خفیف ارائه کند، اما برای مقابله با اثرات شدید اختلالات شنوایی، کافی نیست.”

سطح مشارکت اجتماعی بر ارتباط اختلال شنوایی با کاهش شناختی اثر نمی‌گذارد. نویسنده اول این مطالعه علی الطار گفت: “این نتیجه تا حدودی غیرمنتظره بود. دیگران تصریح کرده‌اند که نقص کاهش شناختی مرتبط با اختلالات شنوایی ممکن است ناشی از انزوای اجتماعی باشد، اما در مطالعه ما شرکت‌کنندگانی که اختلال شنوایی داشتند به عنوان افرادی که در معرض ضعف شنوایی قرار داشتند از نظر اجتماعی مشغول به کار بودند.”

یافته‌های این مطالعه تأکید می‌کنند که پزشکان باید آگاه باشند که بیماریهای ناشی از پیری مبتلا به اختلالات شنوایی در معرض خطر بیشتری برای کاهش شناختی هستند. آن‌ها همچنین بر اهمیت جلوگیری از افت شنوایی در تمام سنین تأکید کردند، زیرا آسیب شنوایی به ندرت برگشت‌پذیر است. آن‌ها گفتند، یک راه مهم برای جلوگیری از ابتلا به اختلال شنوایی این است که قرار گرفتن در معرض صدای بلند را به حداقل برسانیم، چرا که این بزرگ‌ترین عامل خطر قابل‌تغییر برای آسیب شنوایی است.

منبع:sciencedaily.com

چیلانه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *