جزایر لانگرهانس پانکراس
بیماری ها, سلامت

آیا چشم می‌تواند به تحمل پیوند جزایر لانگرهانس پانکراس در دیابت نوع یک کمک کند؟

آیا چشم می‌تواند به تحمل پیوند جزایر لانگرهانس پانکراس در دیابت نوع یک کمک کند؟

دانشمندان با بررسی روی گیرنده‌های آزمایشگاهی و پیش بالینی نشان دادند که جزایر لانگرهانس پانکراس پیوند شده در چشم قادر به بقا بوده و به مدت طولانی بدون نقض پیوستهی سیستم ایمنی بدن عمل کنند و همچنین پیوندهای اولیه این جزایر در داخل چشم ممکن است منجر به تحمل ایمنی محیطی درازمدت در سایر مناطق گیرندهی پیوند، شود .

گفته می‌شود که چشم‌ها پنجره روح ما هستند، اما بر اساس یافتههای مؤسسه تحقیقات دیابت (DRI) در دانشکده‌ی پزشکی میامی میلر، چشم‌ها می‌توانند راه‌های جدیدی برای رسیدن به تحمل ایمنی به جزایر لانگرهانس پانکراس پیوند زده شده در دیابت نوع ۱ باز کنند.

یافته‌های این مطالعه در ۳۱ ژانویه در بخش دیابت شناسی مجله انجمن اروپایی مطالعه دیابت (EASD) منتشر شده است. این یافته‌ها روی مدل‌های تجربی و پیش بالینی (غیرانسانی) دیابت، نشان می‌دهد که جزایر لانگرهانس پانکراس پیوند شده در چشم می‌توانند زنده بمانند و به مدت طولانی بدون سرکوب مداوم ایمنی بدن عمل کنند و علاوه بر این، این پیوندهای اولیه این جزایر در داخل چشم گیرنده می‌توانند به تحمل ایمنی محیطی درازمدت در سایر مناطق پیوند منجر شود.

در دیابت نوع ۱ (T1D)، سلول‌های تولیدکننده‌ی انسولین در جزایر لانگرهانس پانکراس، به‌واسطه سیستم ایمنی بدن به اشتباه نابود شده و بیماران برای کنترل قند خون خود از طریق رژیم روزانه انسولین، درمان می‌شوند. دانشمندان DRI دریافتند، پیوند جزایر لانگرهانس پانکراس، منجر به بازسازی تولید انسولین طبیعی در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ شده است. با این حال، بیمارانی که پیوند این جزایر را دریافت میکنند، برای جلوگیری از رد سلول‌های اهداکننده، به سرکوب ایمنی در طول عمر خود نیاز دارند. استفاده طولانی از داروهای ضد رد پیوند، نه‌تنها عوارض جانبی جدی را به همراه دارد، بلکه علی‌رغم استفاده از این عوامل، هنوز هم حمله ایمنی علیه جزایر لانگرهانس پانکراس پیوند شده رخ می‌دهد. دانشمندان DRI در حال تحقیق روی راه‌هایی برای کاهش یا حذف نیاز به داروهای ضد رد پیوند هستند، یکی از مهم‌ترین چالش‌های تحقیقاتی که برسر راه آن‌ها وجود دارد، مراقبت زیستی دیابت نوع ۱ است.

در یک گروه از گیرنده‌های تجربی و پیش بالینی، جزایر لانگرهانس پانکراس پیوند خورده در داخل اتاقک قدامی چشمشان قرار داده شد. در گروه دیگری جزایر لانگرهانس پانکراس پیوند خورده در کلیه قرار داده شد. هر دو گروه به مدت طولانی با آنتی‌بادی ضد CD154 / CD40L در دوره پیوند درمان شدند. آنتی‌بادی از تعامل بین مولکول‌های خاص (CD40-CD40L) بر روی سطح سلول‌های سیستم ایمنی که نقش کلیدی در رد پیوند دارد، جلوگیری می‌کند. محققین DRI به طور خاص روی این مسیر ایمنی متمرکز شدند، چرا که نتایج آن برای پیوند جزایر لانگرهانس پانکراس امیدوارکننده است.

پس از انجام پیوند اولیه و مدیریت درمان آنتی‌بادی، پیوند جزایر لانگرهانس پانکراس اضافی درون کلیه گروه دریافت‌کنندگان تجربی به‌منظور ارزیابی هرگونه اثر بالقوه بر تحمل ایمنی در یک محل دیگر در بدن، انجام شد.

در هر دو گروه دریافت‌کننده – آن‌هایی که پیوند اولیه جزایر لانگرهانس پانکراس را چه در چشم و چه در کلیه دریافت کردند، همراه با درمان کوتاه‌مدت با آنتی‌بادی ضد CD154 – نتایج نشان داد که جزایر لانگرهانس پانکراس بدون نقض سیستم ایمنی، بیش از ۳۰۰ روز، زنده می‌مانند. به طور قابل‌توجهی گروهی که پیوند اولیه این جزایر را در چشم دریافت کردند، در مقایسه با ۳۰ درصد از دریافت‌کنندگان، که در ابتدا جزایر لانگرهانس پانکراس را دریافت کردند، بیش از ۷۰ درصد بقای پیوند ثانویه در کلیه برای بیش از ۴۰۰ روز بدون ادامه سرکوب سیستم ایمنی نشان دادند. کلیه مطالعات بیشتر در مدل پیش بالینی نشان داد که واکنش‌پذیری ایمنی مخصوص دهنده در خون، مطابق باتحمل ایمنی محیطی است.

یافته‌های اولیه در این مدل‌های تحقیق دیابت نشان‌دهنده‌ی تحمل ایمنی نسبت به جزایر پیوند خورده و حفاظت درازمدت آن‌ها از حمله ایمنی طولانی‌مدت، پس از متوقف شدن درمان ضد رد پیوند است. اما آزمایش‌های بیشتری در مدل‌های انسانی برای تأیید این رویکرد در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱، ضروری است.

منبع:sciencedaily.com

چیلانه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *